Koalicja Ratujmy Rzeki zwraca uwagę na konieczność ochrony polskich rzek przed dalszą ich regulacją (czyt. artykuł dr Marty Wiśniewskiej). Zapraszamy również do obejrzenia naszego pierwszego spotu filmowego.

Film na Facebook – Udostępnij jeśli zależy Ci na rzekach Polski. Jeśli zależy Ci na Twojej rzece.

W niedostępnych jarach i parowach porośniętych bukowymi lasami Wysoczyzny Elbląskiej, gdzieś w okolicy wsi Ogrodniki, z licznych źródlisk i wysięków bierze swój początek potok Kumiela (daw. Hommel). Stara nazwa potoku ma swoje korzenie w miejscowych mitach.

Koalicja Ratujmy Rzeki, w związku z obchodzonym we wrześniu Światowym Dniem Rzek, zwraca uwagę na konieczność ochrony polskich rzek przed dalszą ich regulacją. Kaskadyzacja i kanalizacja rzek oraz ich odcinanie od dolin niosą za sobą katastrofalne skutki nie tylko przyrodnicze, ale i społeczne, w tym dla bezpieczeństwa powodziowego.

Światowy Dzień Rzek został ustanowiony w roku 2005 w celu zwrócenia uwagi na wartości rzek, zwiększania świadomości społeczeństw na ich temat oraz promocji lepszego – rzeczywiście zrównoważonego korzystania z nich. Ma przypominać o konieczności ochrony zasobów rzecznych i zachęcać do racjonalnego gospodarowania nimi. Koalicja Ratujmy Rzeki chce, by w duchu właśnie tego międzynarodowego święta rozmawiać o przyszłości polskich rzek, a w planach rozwojowych z nimi związanych uwzględniać aspekty społeczno-środowiskowe.

Teatr Powszechny (Ogród Powszechny) i Koalicja Ratujmy Rzeki zapraszają na dyskusję o wartościach i zagrożeniach polskich rzek w przeddzień ich światowego święta. Warszawa, 23.09.2017, godz. 16.00.

W przeddzień Światowego Dnia Rzek wspólnie z Koalicją Ratujmy Rzeki zapraszamy do dyskusji o wartościach i przyszłości rzek Polski. Jaka ma ona być? Od lat coraz intensywniej regulowane i eksploatowane, wkrótce mogą być jeszcze bardziej zagrożone. I to te największe i najpiękniejsze. Koalicja alarmuje: rządowe plany zamiany Wisły, Odry, czy Bugu w „wodne autostrady” i kaskady zbiorników zaporowych oznaczają ich drastyczną degradację, zagrożenie bytu wielu gatunków ryb i ptaków oraz zwiększone niebezpieczeństwo powodzi. Choć eksperci transportowi wskazują, że plany rozwoju dróg wodnych to dublowanie możliwości kolei, z drugiej strony płyną obietnice rozwoju rozumianego jako ujarzmienie dzikiej przyrody, rozwój nad rzekami przemysłu, hydroenergetyki i rekreacja za betonowymi zaporami. Chcemy zapytać Was: jakich rzek chcecie? Czy i w jaki sposób są one dla Was ważne? Czy przyłączycie się do społecznej akcji ratowania rzek przed betonem? A może jest miejsce na kompromis?

Rządowe plany rozwoju śródlądowych dróg wodnych ostro krytykują organizacje pozarządowe skupione w Koalicji Ratujmy Rzeki. Nie chodzi tylko o ochronę przyrody, ale także o aspekt gospodarczy i społeczny całej sprawy, w tym o ochronę przed powodzią i konkurencję dla kolei.

1) Ustawa Prawo wodne (dalej zwana ustawą PW) powinna być ustawą ramową, nadrzędną nad sektorowymi aktami opisującymi zasady korzystania z zasobów mogących mieć wpływ na stan środowiska wód. W pierwszej kolejności ustawa PW winna opisać zasady korzystania z zasobów środowiska naturalnego z zapewnieniem każdemu obywatelowi powszechnego dostępu do wody zdatnej do użytku obecnie, a także w przyszłości, jako najważniejszego zasobu strategicznego. Według współczesnego stanu wiedzy taki stan może być zagwarantowany jedynie poprzez zachowanie naturalnego charakteru wód. Ustawa zatem powinna uwarunkować wszelkie sposoby korzystania gospodarczego z zasobów wodnych od zachowania lub zapewnienia poprawy stanu wód, zarówno powierzchniowych, jak i podziemnych. Zapewnienie takiego podejścia wynika wprost z Art. 5 Ustawy Zasadniczej. Przedstawiony projekt całkowicie odbiega od zarysowanej wyżej wizji i jawi się jako zbiór wyrazów interesów kilku grup próbujących zrealizować swoje cele kosztem dobrego stanu wód, a zatem kosztem szeroko pojętego interesu społecznego.

 Zdaniem Koalicji umożliwi to finansowanie ze środków unijnych niszczenia naturalnych polskich rzek i przerabiania ich w kanały. Koalicja uważa to za kolejny krok w dewastacji przyrodniczego dziedzictwa narodowego, które i tak już mocno cierpi z powodu niewłaściwie prowadzonych prac hydrotechnicznych. Przyrodnicy podkreślają również, że takie działania stanowią zagrożenie nie tylko dla natury, ale także dla wielu ludzi, mieszkańców terenów nadrzecznych – poprzez wzrost zagrożenia powodziowego.